19 Mayıs 2009 Salı

mecburluluk.

Yoruldum.
Her defasında sana uzanmaktan ve ellerime sahip olduğumda boş bulmaktan yoruldum.
Sana sahip olmaya hazır olduğumda ve herşeyimi sana göre planlayıp ortada kalakalmaktan yoruldum.
Sana her defasında inanmaktan yoruldum..
Yıprandım.
Mutlu etmek cok zor seni ve bu yola kendimi adamış olmam beni yıprattı.
Ait olduğum yeri bulamamam ve senin bedeninde kaybolmak beni fazlasıyla yıprattı.
Nefesinle beni içine çekmenden ve hızlıca havaya salman, beni hiçe sayman ve rüzgarda dağılışımı izlemen bana haksızlıktı.
Sana sahip olamıyorum ve kendimi de seninle kaybediyorum.
Bana deli gibi ihtiyacım varken burda durmuş seninle uğraşıyorum.
Gözlerim yaşarıyor,dudaklarım titriyor ama sen "ak" demedikçe akmıyorlar.
Tıpkı sen "git" demedikçe gidemediğim gibi.İşte her bir organım senin kölen.
Sahip!Sana mecburum.
Yanında kalmaya,ne şartla olursa olsun sesini duymaya,çığlıklarına sarılmaya mecburum.
Sen sen olduğundan varlığına mecburum.
Söylesene kendi varlığımı,ruhumu yatağında bırakıp kalkıp gidebilir miyim?
Beni be yapan şeyleri sen olmadan yaşatabilir miyim?
İşte sana öyle mecburum.
Beni mecbur bıraktıklarınla yaşamayı öğrenmeye de mecburum.
Seni konuşmak için sesime mecburum ve seni yazmak için kalemimdeki mürekkebe mecburum.
Seni sevebilmek için ruhuma mecburum ve yanında kalabilmek için bedenime mecburum.
Tek ihtiyacımsın,yaşamak için sadece sana mecburum.
"Git senden sıkıldım!" diyorsun ama vücudumda ruhumda sana görünmez zincirlerle bağlı.
Gidemiyorum.
Duymak istemiyorum sana karşılık veren çığlıklarımı bile ama ipleri koparamayıorum da gidemiyorum.
Senden kopamıyorum.
Gözümü kapatıp hiç yaşanmadığını düşünmek istesemde uğrunda akıttığım kanım kokuyor,inanamıyorum.
Gözümü açtığımda ise ben de bıraktığın izleri görüyorum.
Yere eğilip kanımdan bir damla alıyorum parmağıma ve gitmek istiyorum.
Parçalanmış ruhumu sırtıma alıyorum.
Ama bir adım bile atamıyorum uzağına.
Gülüşünle yaşamak istiyorum.Nefesinde hayat buluyorum..

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder